de uitlaatklep van een depri mens

Stil

Dringen je woorden

Tot me door

Een moment

Van geluk

Een spelbreker

Van ondeugden

Op je gezicht

Zie ik

Een schaduw

Van leugens

En tevredenheid

Jouw herinnering

Aan ons moment

Zacht fluister je

Me toe

En verschijnt

Er een glimlach

Rond je lippen

Als je denkt

Aan dat moment

Was ik soms maar

Terug je kleinkind

Waren we soms maar

Terug… en…

Was er maar nooit

Een moment geweest

Hey iedereen, nou het werd weer eens tijd om wat neer te pennen. ik zit er nogal mee en ik dacht laat ik het gewoon neertypen. Nou, ik heb het eens uitgerekend en het is nu al precies 7 maand geleden dat ik de aanklacht heb neergelegd. maar er komt zo wanhopig weinig schot in de zaak.. dat 'hij' nog altijd niet verhoord is is ook niet echt positief.. het is altijd maar wachten en wachten en ik weet niet goed waarom of op wat ik net wachten moet.. btw de psych van slachtofferhulp liet me zo nadenken over het een en ander.. "stel dat de zaak geseponeerd word, wat zie jij dan verder gebeuren?" dat was even van *slik* had ik nooit willen bij stilstaan omdat ik zo overtuigd wil dat 'hij' gestraft word.. sindsdien denk ik er wel over na en ik geef de hoop zowat op.. er is niet veel positiefs aan het verloop. 1 hij is nog niet verhoord 2 niet genoeg bewijzen. ik weet het allemaal ook niet meer, en het vreemde is dat ik steeds meer en meer me erbij neerleg het niet te kunnen halen.. wat raar is, want het voelt anders.. de wraak zat erg diep en toch snap ik het niet dat ik mezelf overgeef, want zo voelt het wel.. dat ik mezelf overgeef en alles opgeef. kan iemand me zeggen wat er met me gebeurd?

Ik kon mezelf niet opleggen niet meer te gaan bloggen. het is niet alleen ontpanning maar ook een uitlaatklep. laat ik even vertellen hoe het me vergaan is. Ten eerste is er een aanklacht gekomen, ik weet niet of ik dat al gezegd heb? die stap heb ik zelf genomen zonder medeweten van mijn ouders. want ik kon zo al voorspellen dat die er niet achter zouden staan. (bleek dat ik gelijk had..) dan kwam het verhoor en dat verliep moeilijk maar luchtte ook op. nu ben ik bij slachtofferhulp. binnenkort gaan we naar het parket, we kregen een uitnodiging voor een gesprek. Mijn vakantie verliep snel maar ik kende ook wel een moeilijke periode terug. Nu zit ik in een nieuwe klas en die valt best goed mee. Heb een toffe meid leren kennen en al zijn leerkrachten nog altijd leerkrachten, toch verlang ik al wat naar morgen.:-) mijn excuses aan de leerkrachten onder ons;-) ik ben ook nog altijd maar een leerlinge..

 Eigenlijk was ik gewoon op zoek naar groepstherapie omdat die individuele therapie me toch maar uitput en uiteindelijk op een dood spoor zet. Maar ik kwam aan bij slachtofferhulp. Met mama's advies ben ik er dan maar mee ingestemd om gesprekken te voeren. tis eens wat anders zeker? ik geef me niet meer volledig, het lukt niet meer. je word telkens gedumpt als een hopeloos geval en dat ben ik stilaan beu! wat komt komt en ik zie wel, dag per dag..

zo gelukkig, zo intens, zo echt, zo onrealistisch, het voelt zo goed, het voelt geweldig, het is mijn doel, mijn leven, mijn wereld, mijn geluk, ik voel me goed, ik ben verliefd..

hij is enkele jaren ouder maar het kan me zo weinig schelen, ik voel me echt goed bij hem en ik ben nog nooit zo bezeten geweest! de ganse dag buikpijn van eraan te denken. ik zie hem 1a 2 maal in de week ongeveer, dat verschilt. en toch... ik mis hem meteen nadat we vertrokken zijn. het is de eerste jongen met wie ik het echt goed meen. en hij ook met mij. het is de eerste jongen die ik kuste, zonder 'zijn' gezicht te zien. nog nooit eerder meegemaakt! ik ben het aan het verwerken! het lukt me gewoon! ik ben echt heel blij. dat ik elk moment van mijn wolkje kan vallen kan me bar weinig schelen. ik geniet van vandaag, van morgen, van nu , ons samenzijn, ik geniet van de bloemen, van het water dat stroomt.. Ik leef...eindelijk

maar.. de keerzijde: rond nieuwjaar vond er een confrontatie tussen ik en 'hij' plaats, dat stond op video. papa heeft die toevallig onbewust en goedbedoeld weggegooid.. KWAK opnieuw een slag in mijn gezicht. blijkbaar zag papa toch iets in die opname dat verhelderend was..?  het zou grote schande zijn kwam het allemaal uit natuurlijk.  want ze wonen daar nog hun ganse leven.. maar ik verdring het allemaal een beetje nu, ik focus me op de rest.. er komen nog genoeg zware tijden..

moi .x.x.x.

Het schuurde

Langs de wang

Brandend liep het verder.

Nagels prikten het kapot

De huid viel af

Het brak

In één

Twee

Drie

Vier stukken

Weg het masker

Weg het scheinheilige

Zwart werden de gedachten

Slechts de vogels waren getuigen

Van wat mag en kon

Maar niet wou

Het schreeuwde,

Het gilde kapot

Het smeekte

Er kwam geen geluid uit.

Zwijgen deed de schreeuw

En overgeven

Het lichaam

Er was, er is

Er was, het is.

De plekken werden

Geschild

Ruw hard en

Goed bedoeld

Het kraakte, het schreeuwde

Maar het zwijgt

Maar ik zwijg

het videogesprek heb ik al enkele weken na de rug, maar ik kan het nu slechts verwoorden. alles verliep vrij moeizaam, ik blokte zo af en toe even maar uiteindelijk heb ik veel verteld. niet genoeg naar mijn zin, en niet voldoende om genoeg te zijn, maar een deel van alle gebeurtenissen. het was zwaar, maar ik werd enorm op mijn gemak gesteld, wat alles wat draaglijker maakte. sinds die dag is er precies wel een bom losgebarsten. steeds meer spanningen en discussies thuis, waardoor de situatie vrij onleefbaar word zowel voor iedereen van het gezin. ikzelf steek steeds meer negatieve gedachten in mijn hoofd, vraag me neit waarom, maar ik bezuip mezelf veel te veel, en dat werd me bijna fataal op een avond. in combinatie met mijn medicatie, het was niet gezond.. ik heb zoveel moeten kotsen dat ik dacht dat alles eruit lag bijna, zowel hetgeen in mijn maag zat als het psychische.. ik heb er geen spijt van maar ik doe het echt wel niet meer! ben er keihard voor gestraft. mama zei: "met je pillen is dat drinken voor dood" ik zei: "hm" en ik dacht; inderdaad, misschien was dat wel de bedoeling. misschien wou ik niet meer nuchter worden en gewoon inslapen. maar dat zweeg ik. het zou te hard zijn. er word nu al gekeken voor een crisisopname voor mij, dat ik dat niet nog eens erbij wil geven. ik probeer vol te houden maar geloof me ik heb het erg moeilijk momenteel..

De zon schijnt, de zomer nadert, bloemen beginnen volop open te bloeien, mensen stralen meer warmte uit dan normaal, met andere woorden: waardeloos! het klopt niet met wat er zich binnenin afspeelt in dat hartje van me. ik heb geen zin om het allemaal op te rakelen maar dit wil ik toch wel even kort verduidelijken: ik heb een aanklacht neergelegd, of eigenlijk heeft de regering dat bijna gedaan of hoe moet ik dat zeggen. nadat ik inlichtingen had gevraagd konden ze dit niet zomaar zo laten voorbijgaan alsof er niets gebeurd is. dus er is een aanklacht neerglegd. mijn videogesprek nadert, ergens volgende week of zeker de week erna en ik voel me een beetje robotachtig. laat maar alles gebeuren soms eens wat emoties laten zien en dan terug automatisme inschakelen. vooral omdat niet iedereen van dezelfde mening is hier thuis, snap je. hoe dan ook, mijn ouders wisten er ook niet van dat ik inlichtingen had genomen, dus dat was zowiezo een grote schok toen ik ze vertelde dat iemand me wou spreken van de recherche. balen! dat zat ertegen, maar ah, het is nu zo en ik probeer vol te houden. het automutileren is trouwens geheel gestopt sinds ik bij de politie geweest ben, misschien dat ik hiermee kan overtuigen dat die aanklacht me wel degelijk goed kan aandoen waar men ouders dus voor vreesden.. al meer dan een maand am vrij! volhouden moet ik doen. soms is het hard dan sla ik eens tegen de muur ofzo of krabbel een blad vol, of simpelweg gooi ik men cd's op de grond en begin ze te sorteren van a naar z. daar ben ik wel even zoet mee, dan verplicht ik mezelf enkel op die cd's geconcentreerd te zijn, en weet je dat lukt best nog aardig. maar de volgende keer zoek ik weer iets anders want anders word ik dat te snel beu en helpt het ook niet meer. waar mijn ouders ook niet mee instemmen is het feit dat ik nu al enkele keren ben betrapt op het ruiken naar sigaretten, want ik rook dus. en dat zorgt voor bijkomende ruzies.. hoe dan ook, ik moet de komende weken doorkomen op een goeie manier en alle steun aanvaarden van thuis uit en dergelijke want ik kan ze gebruiken. ik zal proberen nog op tijd en stond iets te posten over het videogesprek, wanneer het net plaatsvind of hoe het was, dus iedereen, duim voor mij! aub voor het meisje dat eindelijk durft uitkomen voor haar mening en haar leven begint te leiden..    .x.moi.x.

dag lieve mensen allemaal, ik weet niet goed waar ik beginnen moet. ik ben er een tijdje niet geweest omdat ik geen zin had in iets dergelijks, ik gedroeg me nogal gesloten en wou echt niet praten met niemand. er zijn ook enkele confrontaties geweest en ik zag het echt een paar weken totaal niet meer zitten waarbij ik echt terug begon pillen te verzamelen, enzo... maar dan ging het weer wat beter, dan was ik jarig en wou 'hij' komen samen met zijn vrouw, van haar heb ik een cadeau gekregen en ik weiger het te gebruiken, ik krijg er rillingen van als ik het vastneem, het ruikt naar zijn sigaretten.. maar sinds kort heb ik verkering en hoe blij en gelukkig ik me ook voel, ik ben ook bang, bang om hem te verliezen omwille van dezelfde reden als de vorige keren. ik die het niet langer aankon een jongen aan mijn lijf te hebben. ik zit volop in therapie, sessies en heb het heel druk, vooral emotioneel dan. ik probeer me dan toch nog wat ruimte te gunnen en ontspanning, maar je gedachten stop je niet , hé? ik zal proberen morgen meer uitleg te geven want het komt nogal ongelegen nu. tot morgen? groetjes moi

hallo bloggers aanwezig op mijn blogje, ik wou even langskomen gewoon om te laten weten dat het wel oké is met me. Ik hou me sterk, ik zoek afleiding, en ik ben zenuwachtig voor mijn examenuitslag van morgen ik hoop echt dat ik er dit keer zeker doorben. ik hoef helemaal geen 80 te halen, voor mij is 65 nu zeker al genoeg. ik ben snel tevreden op dat vlak. en dan zaterdag begint de kerstvakantie-de langverwachte kerstvakantie- eindelijk! dat betekend rusten, gedachten ordenen, mezelf op orde brengen, en luieren voor de tv. ik weiger een poot uit te steken, deze vakantie is enkel voor mezelf bedoeld, voor mijn eigen welzijn. want op het einde van de kerstvakantie volgt er een nieuwe conrontatie maar daar wil ik niet aan denken, wat ik nu voor ogen heb moet goed zijn, positief zodat ik sterk genoeg ben voor die confrontatie, ik zal denken aan jullie, aan al jullie mooi, hoopgevende, positieve berichtjes die ik al gekregen heb. die zullen me steunen in wat ik doe en zeg. mijn verleden lag in zijn handen maar niet mijn toekomst ook nog. ik hoop dan, dat dat hoofdstuk eindelijk voorgoed kan afgesloten worden. het begin van het einde? ik hoop het met heel mijn hart. dan pas kan ik beginnen leven zoals het moet.

positief-ingestelde-depri:-)

zodoende, vandaag een keislechte dag achter de rug, het kon echt allemaal niet beter... mijn ouders zijn met een psych gaan praten over mijn 'probleem' enzo en dan later mocht ik gaan praten met de psych. vooral over mijn eetgewoonten momenteel (ik eet bar weinig) en over het gesprek dat ik met 'hem' wil hebben. na dat gesprek zal zij er dus voor zorgen dat ze er is om mij op te vangen. het is een grote steun iemand om je heen te hebben nadien. mijn ouders zijn ook wel een steun maar ze staan er te dicht bij op zo'n moment. meestal blokkeer ik dan toch na zo'n gesprek of misschien word ik woest vooral als hij blijft ontkennen in mijn gezicht maar dat kan ik nog niet voorspellen nu. ik wacht af..

het gesprek dat ik met haar gehad heb was dus best vermoeiend en deprimerend ook eigenlijk, ik had toch de rest van de dag wat problemen met mezelf. ik barste gewoon in huilen uit in klas maar met een dikke sjaal viel dat niet zo op, ik zit toch zowaar achteraan in klas.. ik moet vooral nadenken over de vragen die ik hem wil stellen verder, en daar breek ik nu momenteel mijn hoofd over. zo, dat is het zowat, uit de donderdag van depri geplukt

binnenkort( maw in de kerstvakantie) komt er een confrontatie met 'hem' en mij, alleen welteverstaan. ik moet enkele dingen op papier plaatsen die ik hem wil vragen en ik raak er echt neit uit. ooit al meegemaakt dat er een storm van vragen en woorden in je hoofd plaatsvind en je er geen enkel zinnige uit kan krijgen? moeilijk, maar ik doe echt men best. ik kan er nog niet meer over kwijt nu, als iemand een goeie vraag weet laat het me dan weten, miss een vraag waarmee hij echt zichzelf verspreekt?? altijd welkom.. bedankt, groetjes moi

Lieve bloggers, ik moet zeggen dat ik redelijk geschrokken ben over de tientallen lieve bezorgde reacties, waaronder enkele bloggers die blijven komen om te zien hoe het met mij gaat.. ik verdien al die zorgen niet,jullie kennen mij niet eens, wat weten jullie van mij? ik zou zeggen"ik weet nu wie mijn vrienden zijn" omwille van al die bezorgde reacties maar wat is vrienden? we kennen elkaar slechts via schrijfsels, meer niet, is dat dan een reden om elkaar vrienden te noemen? ik weet het niet, en eerlijk gezegd weet ik het helemaal niet meer, over alles.. ik kan niet meer, ik ben zo kapotgbebrand binnenin, soms hou ik me sterk maar dan besef ik dat dat masker terug bij me opkomt en ik slechts mezelf voor de gek hou, weet je wel.. maar wie kan het wat schelen. mijn vader gelooft me niet, mijn moeder begint te twijfelen, zelf ik zie dat, zoiets voel je aan. ze verzwijgen wanneer ze daar nog eens zijn binnengesprongen omwille van zijn vrouw die ze niet willen laten vallen, ook al beweren ze dat ze er gewoon niet aan denken om het me te vertellen. bullshit! zo'n dingen vergeet ik nooit! ik zou niet kunnen, het kan maar express bedoeld zijn tegenover mij, hun dochter. razend ben ik erover als dat aan het licht komt en ik heb eens zitten piekeren waarom ik daar zo kwaad over ben. ten eerste omdat ze 'hem' ook laten meepraten in het gesprek en ik dan te horen krijg van mijn moeder: "ik kon toch moeilijk zeggen dat hij zijn kop moest houden?" euh, hallo? dat lijkt me de eerste, beste, rechtvaardige reactie die bij me op zou komen stond ik daar bij zijn vrouw. maar om verder te gaan, ik denk dat ik er ook gewoon kwaad om ben omdat ik zelf zo graag naar haar toe wil gaan maar het niet kan, want als ik van een bezoek kom van bij haar dan lig ik helemaal in de knoop met mezelf, en mengen mijn gevoelens zich weer met mijn ideeën. ik wil naar het gerecht maar als ik dan bij haar ben geweest zegt ze altijd van die treffende dingen waar ik kapot van ben,net daarom dat ik niet meer op bezoek ga, terwijl ik graag zou willen want godver ik zie dat mens doodgraag!, ik ben een tweede moeder kwijt! verdriet slaat om in woede denk ik.. en dan zijn er nog die lange nachten, die lange slapeloze nachten, de nachten waarin ik mezelf in slaap huil van het verdriet het gemis van mijn ouders die niet volledig achter me staan, mijn maag die enorm veel pijn doet door de stress en emoties die ik steeds meer en meer opkrop want naar mijn vaste psych ga ik niet meer. Mijn homeopathe zei dat mijn maag zich zoveel mogelijk samenkrimpt in een bolletje net als ik in mijn schulp kruip en me van de buitenwereld afsluit. volgens haar leef ik in een luchtbel, niemand kan tot bij me raken, ik voel me zielsalleen, en ik kan haar slechts gelijk geven. wat gebeurd er toch met me? waarom gebeurd dit allemaal met mij? ik ben een tiener, ik zou moeten lachen, uitgaan, plezier maken, naar school gaan, kattekwaad uithalen, en dat doe ik allemaal niet meer. en wat school betreft mijn resultaten blijven zwak, héél zwak, ik wil me echt op mijn studies storten nu, omdat mijn studies echt wel iets voor me betekenen, wil ik later psychologe worden, maar er hangt zo'n spanning in de lucht rondom mij dat ik bij het minste van de kaart ben, en dan krijg ik helemaal niets meer in dat koppie van mij. dat het leven hard is dat weet ik ondertussen al wel en dat ik er alleen voorsta, dat begin ik ook stilletjes aan te beseffen maar godverdomme wat heb ik eigenlijk misdaan om dit te verdienen?! ik kan er neit meer tegen, echt neit meer, dit is de grens voor mij, ik moet erdoor, niet dat ik wil maar ik heb geen keuze, want opnieuw een zelfmoordpoging ondernemen, is geen optie meer. ik word toch steeds op het laatste nippertje gered, blijkbaar wil die heilige vanhierboven me laten blijven afzien, en waarom? god weet waarom. ik hoop dan uit het diepste van mijn hart dat hij er een grondige reden voor heeft en snel de boei omgooit want zo ga ik niet verder! er is een grens aan pijn, verdriet, en niet geloofd worden door je eigen ouders, de enige die je echt resoluut zouden moeten geloven.. de enige uitlaatklep die ik nog heb is hier op deze blog, maar daar stopt het ook mee, voor de rest leef ik als een zombie, levensloos, futloos... ik doe enkel wat nog van mij verwacht word. zo ben ik al 5kilo vermagerd van de stress, ik krijg niets meer door mijn strot.. de medicijnen verzwaarderen steeds meer, en lopen op. zo mag ik s'morgens al 15pillen pakken en s'avonds idem dito. ik zou ze beter allemaal innemen dan was dit allemaal zo klote neit. ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen of kan doen of nog wil doen, want ik ben op, gewoonweg op, kapot, vernietigd, vernederd, gekleineerd, vermassacreerd... dit kan zo niet meer verder, aan zo'n dingen ga je nu eenmaal kapot. laat ik jullie dan nog sparen voor al de rest van miserie die ik nog zou kunnen bijvertellen...

depri

zo, zoals ik eerder al vertelde, zou mijn vader met 'hem' gaan praten. heeft hij dus ook gedaan, en dus ook zonder resultaat zoals ik altijd al beworen had. als het niet opbracht zou ik naar het vc gaan, wat ik dus absoluut niet mag doen. nu word er gedacht (mijn vader denkt daaraan) aan hypnose, leugendetector, enzo... dus hij gelooft meer in die dingen dan in zijn eigen dochter want er is heir een hevige ruzie geweest met tranen van mijn kant en ik blokkeerde dus gewoonweg. daarbij heb ik ook nog gekrast enzovoort. ondertussen al drie buizen van de vijf examens dus dat is al gezellig en ik zit weer lekker eenzaam op mezelf afgestemd.  gevolg---> depri is depri

zo, ben weer even in zicht. zal maar meteen met de deur in huis vallen. Ik ben gaan praten met een bevoegd iemand op school, en kheb mijn vader een tijd opgeplakt om met 'hem' te gaan praten. hij wou het zeker en vast nog eens proberen of het al dan niet nog iets zou uithalen. wat mij betreft, haalt het allemaal niets meer uit. als het hem dan niet lukt er iets uit te sleuren dan stap ik naar het vc en dat heb ik hem ook héél duidelijk laten blijken. Ik heb het meegemaakt en ik moet er mee verder dus ik ga verder zoals ik verkies. ik ben geen betweter ofzo, maar op dit vlak, dit onderwerp moet niemand mij zeggen wat ik er mee MOET doen. dat kies ik zelf. Ik heb ook een gesprek gehad met mijn mama, en dat viel echt niet goed mee. zit midden in de examens en heb de rest van de dag niets kunnen studeren voor mijn examen. gevolg---> nog een buis erbij. want ondertussen heeft de leraar wiskunde me al gezegd hoeveel ik had en dat was niet al te best, een 45% netjes gebuisd dus. en voor de rest ging het woensdagavond héél wat slechter, zag het echt even totaal niet meer zitten. ik wou niets verkeerd doen dus heb ik gewoon een potje gehuild en in bed gebleven, maar lang heb ik het neit volgehouden, want een kwartier later stond ik al in de badkamer met een mes in mijn handen. op zo'n momenten heb ik dan zo'n drang om te snijden.. maar geen zorgen,het was niet diep ofzo. alle spanning van de laatste dagen moest er gewoon eens dubbel en dik uit. al was het niet bepaald op een goeie manier.. dat was het feitelijk voor dees laatste dagen. zal later mijn tijd nemen eens op blogronde te gaan, op het gemak..          depri

Ik zou héél graag de stap zetten naar het vertrouwencentrum maar ik denk dat ik het verkeerd uitleg. ALS ik ga dan is het om een klacht neer te leggen. zodat er een onderzoek start i.v.m het misbruik. en dan volgt dat er gesprekken zullen volgen met mij, 'hem', mijn ouders... en natuurlijk snap je dan dat dat niet zonder mijn ouders hun toestemming kan al heb ik er soms echt wel zin in. ik zou er gewoon moeten binnenstappen en zeggen dat ik wil dat er een onderzoek komt maar dat het neit mag van mijn ouders. dan hebben ze toch al een melding en gaan ze misschien met mijn ouders praten. dat ze razend zullen zijn? zeker en vast! maar weet je, veel erger kan het allemaal niet worden dus, laat maar komen!

in het algemeen ga ik eronderdoor, heb zelfs het fut niet meer om te komen zien op andere bloggen.. sorry hoor als ik even uit beeld ben of niets van me laat horen, maar moet echt wat tot mezelf komen nu..

Ik steek het weer in mijn hoofd, het zit weer tussen mijn oren! ik wil echt naar het vertrouwencentrum maar mijn vader twijfelt 'aan mij' of volgens hem aan het feit dat ik niet sterk genoeg ben. dat kan ik zelf beter bepalen dank u . ik heb het meegemaakt hé, ik wil mijn keuzes maken hierover! dat is niet zo héél veel gevraagd denk ik toch? wat heb ik weer een rotdag na de rug! had lo-les maar zondagavond heb ik gewoon nogmaals in mijn armen gesneden, dat werd gezellig! mooi weer en ik een dikke pull aan. heb zondagavond een lastig gesprek gehad met mijn vader. hij wil geen vertrouwencentrum erbij halen, weer eens niet dus! ik ben niet sterk genoeg en hij wil het zelf nog eens proberen hem te doen bekennen, nog eens dus...!  en wat mijn vaste psychologe betereft, ik was een tijdje dokterziek dus ging ik niet, maar ik ging wel naar de homeopathe. nu ik het nodig vond echt nog eens met iemand een deftig gesprek te voeren, en niet met een vader die enkel tegenwerkt, heeft ze liever dat ik niet ga. waarmee ze bedoelt dat ze het neit goed vind dat ik bij twee mensen tegelijk ga om te 'praten' en dat is het hem net, de homeopathe praat niet veel. ze werkt met haar handen. niet dat ze het neit goed doet want ze vericht fantastisch werk met me, maar ik kan mijn innerlijke niet uiten, wat in mijn hoofd zit hé, en dat heb ik net nodig. alles er eens uitspuwen waar ik mee zit, want nu krop ik alles op en dat voel ik aan mezelf. ik kras meer ik heb mezelf zelfs moeten tegenhouden niet te branden met sigarettepeuken en dergelijke. laat staan dat ik me gekrabt heb tot het bloedde. ik voer gewoon een strijd met mezelf aan, en ik ben bang dat ik aan het verliezen ben.

Saaie boel op school, een dag om bij jezelf stil te staan, een dag rond het thema 'spiegels'. ik haat zo'n dag, dat is bij jezelf stilstaan, nadenken, dus--->piekeren, en dat is nu net wat ik niet meer wil. heb me de hele dag voorgenomen niet te laten merken hoe belabberd ik me voel, en hoe doe je dat? inderdaad, door het eeuwige masker op te zetten. gelachen dat ik heb, had het liefst in mijn bed gekropen. we moesten een uur gaan wandelen met de groep en het regende, natuurlijk héél prettig voor iemand als ik met een 'snotneus' en een 'hondenhoest'. zeker tijdens de misviering, vond het héél interessant() toen de zuster over haar roeping vertelde dat ik de voorbijgaande vijf minuten moest hoesten. en domme ik, probeer dat in te houden met als gevolg dat ik begin te wenen en nog harder hoest. stond zo rood als een kreeft, van schaamte en inspanning..  voor de rest ben ik op emotioneel vlak dus wat minder best in orde. heb een brief naar 'zijn' vrouw geschreven, over wat ik voel (dat moet nu al de zoveelse brief zijn denk ik). ochja, zal hem maar bij die van 'hem' plaatsen zeker? groetjes van depri

hallo bloggers van me, hier ben ik lekker weer, of je dat nu leuk vind of niet heb weer een boel nieuws in het verschiet! maar dat is niet allemaal voor nu, hoor, in stukjes... ten eerste ben ik al wat beter, lichamelijk dan. zit nog met een ferme verkoudheid, met een echte 'snotvalling'. :-) maar deze morgen voelde ik me toch wel raar... elke keer als ik wakker werd viel ik flauw.. héél vreemd, ik ben niet zo kwetsbaar aan kwaaltjes normaal gezien.. eerst dat overgeven, de maagklachten, nu dat flauwvallen.. ik weet niet wat er met me scheelt. zal me toch eens deftig moeten laten onderzoeken. en voor de rest heb ik proberen nog een brief te schrijven naar 'hem' maar dat viel allesbehalve mee. een storm van woorden in mijn hoofd maar geen letter op papier. en natuurlijk pijnlijke herinneringen die me de grond in boren. maar ik voel me nog wat flauw, ik stop er even mee nu, ik zal proberen morgen terug verder te vertellen. en bedankt voor de vele reacties en beterschapsberichtjes

Dus ben vandaag naar de dokter geweest i.v.m mijn maag enzo. Ik heb simpelweg een 'plaagje' te pakken vandaag dat overgeven gisteren.. en wat mijn maag betreft: niet meer roken, chocolade eten of frisdrank drinken  grote ramp, want dat was hetgene ik het meeste deed en natuurlijk ook de combinatie met mijn medicijnen die ik moet nemen, maken mijn maagklachten er niet beter op. dus nu probeer ik af te kicken van mijn chocoladeverslaving (eet nu vollop pakjes kauwgom nu kan mijn maag nog samenplakken) en die frisdrank kan ik ook wel laten, maar dat roken, dat blijft toch wel, ik wil het zelfs niet eens proberen, lukt me toch nooit. maarja, tot zover nader nieuws. heb even een adempauze genomen, veel gerust en het heeft me precies wel goed gedaan, het moet niet altijd slecht zijn hé? zo, heb weer een portie humor in de hand en ga nu wat lekkers bereiden voor vanavond. groetjes moi..

Ik kom ook nog even online, al kan ik nu al zeggen niet voor lang, want de maagkrampen gaan echt niet weg. vandaag last gehad van buikpijn en moeten overgeven. rotdag! heb daarbij ook nog last van mijn keel en een verkoudheid opgelopen. hoop dat ik niet helemaal de griep krijg...

voor de rest gaat alles op zijn gemak, beetje down, miss ook met het weer en dat ik ziek ben enzo,.. op school wel een beetje lastig, ik kan me niet concentreren en mijn toetsen zijn ook niet zo héél goed. maar ik probeer en ik denk dat dat telt, al heb je natuurlijk ook graag eens een mooi cijfer hé, want met die buizen die ik nu al heb, zal ik er niet komen..

heb ondertussen nog altijd 'de' brieven liggen, klaar om te versturen of klaar om te verbranden of te bewaren. aan mij de keuze. ik zal er nog eens een nachtje over wakker liggen (je moet er neit altijd een nachtje over slapen hé) zodus, een dag als een ander vandaag, ga nu nog wat in bed liggen, of straks ligt mijn middagmaal er ook nog uit:-( groetjes van mij..x

heb niet veel nieuwe dingen vandaag, enkel dat het een rotdag was! balen vandaag! ganse dag geweend, in mijn armen gesneden en tgaat nog steeds niet veel beter nu. voel me zo maar dan ook zo depri vandaag, had gisteren nogtans een fijne dag, aangenaam, ontspannend, ben zelfs sinds lang even echt de deur uit geweest om me te amuseren, geen verplichtingen ofzo, gewoon zin om effe weg te gaan. en vandaag bij 'zijn' vrouw geweest en boem, daar gaat ie weer, terug de hele namiddag maagkrampen, en last van mijn blaas, mijn ouders denken aan een maagzweer en een blaasontsteking, gezellig, ik krop niet alleen mijn gevoelens op maar blijkbaar ook nog mijn urine, en dit zeg ik niet als grap! echt een kutdag vandaag. zal weer leuk worden, heb dit jaar nog niet deelgenomen aan de lo-lessen bijna en nu kan ik weer niet, mijn armen staan vol littekens, gezellige week terug! weer een week vol vragen waarom ik in zo'n weer lange mouwen aanheb, of waarom ik nooit meezwem, weer nota's in mijn agenda omtrend de lo-lessen, en dat ik er niet aan deelneem zorgt ook voor discussies thuis dus. c'est la vie! pfft. de boom in ermee.

de brief is af, compleet af, 2 simpele pagina's waarvan ik het niet kan ze op te sturen. stom stom stom! typisch iets voor mij! ik haar 'hem' door en door, nooit heb ik iemand meer gehaat en het eerste wat ik voelde toen ik de brief dichtvouwde was medelijden. ben ik niet te hard voor 'hem'. kzeg tegen mezelf: "verdomme! had 'hij' medelijden met je toen hij je misbruikte?!" niets is hard genoeg voor 'hem' om hem te doen lijden. waarom moet dit nu zo dubbel voelen? ik weet zelfs neit eens of ik wel goed verwoord wat ik voel in die brief. ik kon het echt niet om alle handelingen op te noemen, dus schreef ik enkel hoe ik hem haatte en minacht, wat hij verdient als straf... ik denk niet dat ik hem zal opsturen, het is een nutteloze brief. heb me er ziek aan gepiekerd, en nu stuur ik hem niet op. typisch ik, typisch mij.

hallo iedereen, ben terug op pad in blogland, weet deze keer echt niet voor hoelang.. zolang ik zin heb dus. het spijt me als ik soms maar na drie dagen een nieuw bericht post, dat heb ik aan mijn humeur te danken. vandaag opnieuw een 'normale' schooldag achter de rug. wel even moeilijk gehad in een bepaalde les. ging zo'n beetje over problemen enzo, en je weet wel van het een komt het ander, kheb niets gelost over het verleden hoor, voor het geval je dat dacht, nee, echt niet, de 'kinderen' uit mijn klas zouden er toch niets van snappen, en ook, je moet het zelf ook kunnen verwoorden zonder snotteren en haperen enzo hé. voor de rest ben ik weer wat sipjes enzo.. gewoon een beetje down, meer niet, stelt niets voor. ik ga nog steeds verder met 'de' brief maar het kost echt veel moeite, maar als hij af is staat hij hier zeker te lezen.. slaapwel bloggers

leven is ook maar iets wat je krijgt, wat zovéél mensen krijgen. geboren worden kies je niet maar sterven wel. heb zo weinig te zeggen op dit moment, enkel dit: "er is een grens aan iemand laten lijden, en die grens verlegt zich niet" krijg echt geen zinnig woord meer uit mijn kop. godver, had ik geweten dat het zo fucking moeilijk zou zijn om je gevoelens neer te pennen aan die pedofiel was ik er nooit aan begonnen. nu mag ik niet meer opgeven, ik ben er nu aan bezig, en ja, het speelt waarschijnlijk een grote rol in mijn humeur, maar FUCK YOU! dit is wat ik wil. denk er soms echt over na gewoon zelf naar het gerecht of dergelijke te stappen. waarom is alles zo klote, ik heb het toch meegemaakt, ik lijd er toch het meeste onder, mag ik dan aub godver zelf kiezen of ik op hem afstap of niet?? mijn leven, mijn keuze, mijn vrijheid.

weet je soms vraag ik me af, hoe het mogelijk is om nog met een minuscuul deeltje van je hart van die vent te houden. ik zou hem willen schoppen, slaan, verwijten, vervloeken maar er is iets wat me dat deels belet. hoe kan ik nog van 'hem' houden? krankzinnig geschift noem ik dat. wat wil 'hij' eigenlijk? dat ik mijn hele leven boet omdat ik gezwicht ben van zijn 'ik hou echt van jou'. als hij dat tegen me zei, klonk dat zo eerlijk, zo oprecht. was er dan echt niets van waar, was het slechts om me zover te krijgen zodat hij me kon misbruiken? ben ik maar een speelgoedje voor wanneer het eens goed uitkwam? laat me dan aub gewoon weten dat je toch echt van me hebt gehouden, dat ik toch de moeite waard was om hier te mogen zijn en niet enkel voor 'zijn' genot...

ik denk dat er de afgelopen uren meer dan duizenden woorden door me heen gegaan zijn, en niet één die ik op papier kon zetten naar 'hem' toe. op die brief dus. op gegeven moment zei ik gewoon tegen mezelf, "nu ga je zitten achter je bureau en schrijf je wat je voelt!" en ik ging zitten maar na een kwartier tevergeefse moeite dacht ik: schrijf, schrijf gewoon wat er in je opkomt! en dat deed ik, dit is het resultaat:

in het holst van de nacht voor een vetzak zijn genot de eerste keer verkracht. verdomme je bent een zak! haal die grijns van je face voor ik je tegen de muur kwak! woorden schiet mij tekort, je bent overal, van spiegel tot bord! je komt tersprake, als geliefd persoon gekend dus bij mij niet één 'echt' moment. stook me niet tegen mijn ouders op, haal dat maar uit je ranzige kop. dit heb je nodig: therapie, zolang ik je maar de rest van mijn leven niet meer zie! aan mij mag het vreten en al de rest "hoeft het niet te weten!" een moordenaar op vrijersvoeten, moet ook voor zijn daden boeten, want achter die 'goede ziel' schuilt bij jou ooknog altijd de pedofiel!

niet echt briefvorm. meer kreeg ik er echt neit uit. alles naar boven halen van toen je dit en dat deed voelde ik me zo en zo, dat is echt lastig, alles komt naar boven, word herbeleefd. soms denk ik dat ik beter de woordenstroom in mijn hoofd opneem en dat neerpen, maar dat zou weinig zins uithalen, net als al de rest trouwens..

vandaag besloten: ik schrijf 'hem' een brief. Ik zal hem alles schrijven wat ik altijd al wilde zeggen zonder steeds zijn commentaar en "dat is niet gebeurd!" er tussen te moeten horen. maar de vraag is, hoe schrijf je aan 'zo'n persoon' hoe hij je leven verkloot heeft? dat je bang bent als het donker word, omdat het dan vaak voorviel? dat je dagelijks douchen wil, het smerige gevoel van je afschrobben? dat je een meter in de lucht springt als iemand je onschuldig aanraakt? dat je s'nachts in zweet wakker word door die verschrikkelijke flash-backs? ... hoe ik het erin zal plaatsen weet ik nog niet, maar ik heb wel iets wat ik er absoluut in wil plaatsen: "jij mag het wel allemaal ontkennen, maar ik weet dat het gebeurd is en in je stenen hart weet jij dat ook. ontken alles maar, doe maar, dan hoop ik dat je je leven slijt omsingeld door schuldgevoelens dat je een kind het leven hebt ontnomen. ik hoop dat je in je ontkenning stikt, dat je sterft omringd door je web van leugens en bedrog! maar denk maar niet dat mijn leven nu totaal in jouw handen ligt! no way, het ligt in mijn schoot, en ik zal gelukkig worden, al is het maar om jou te tonen dat je me niet meer raakt, dat ik nu sterk genoeg ben, en dat ik nu het meeste macht heb. jij als machtigste,dat is voorbij, voor altijd. voor mijn part kun je wegrotten." dat ga ik er absoluut inzetten. tkan me niet schelen als het soms grof is of té. wat hij deed was er nog hopen over. misschien dat ik op deze manier terug een beetje evenwicht vind met mezelf en het verleden. ik kan het neiet geloven, maar ik had vandaag een goeie dag. laat ons zeggen, ik voel me zo sterk, zo machtig, alsof ik de hele wereld aankan. dat ik mezelf weer een beetje onder controle heb. via een kennis ben ik veel te weten gekomen over kankerpatiëntjes, die een reisje hebben gemaakt enzo. het is triest om te horen dat er een kind bijzat dat misschien nog twee weken te leven heeft. dat raakt je, en als iemand je dan zegt dat die het slechter heeft getroffen dan ik, dan ben je helemaal spraakloos. maar er zit wel waarheid in, toch? daarmee blijf ik ook zo steenvast bij mijn besluit om later psychologie te gaan doen, doelbewust om mensen te helpen. misschien werken met mensen met een beperking. iets kunnen doen voor die mensen, daar voel je jezelf beter door, alsof je in hun lichaam zit. het geeft je voldoening. en als ik zo deze tekst opnieuw lees, zit er veel positiefs in. hoe dan ook, ik ga er tegenaan. misschien is het morgen terug de depri die in me boven komt, dat kan best, maar we zijn nog geen morgen, en ik geniet van nu. lieve groetjes, ik, en geen depri vandaag.:-)

 ja hoor, hoor je me al komen? bad day vandaag, again... er komt geen einde aan. Toen ik met deze blog begon, wat nog niet zo lang geleden is, had ik meer een 'up en down' humeur, nu is die 'up en' verdwenen:-( ohja, c'est la vie, je pense.. heb even in een cursus van me gebladerd,  viel mijn oog niet op een hoofdstuk van mishandeling, misbruik... tuurlijk, confronteer me er maar weer mee, kan geen kwaad meer zeker?! vanzelfsprekend is het een lekker dik hoofdstuk wat een vijfde van mijn cursus in beslag neemt. tof , echt waar. meestal wijden ze dan nog wat van het hoofdstuk uit dus word het helemaal gezellig.. weet je, heb de laatste avonden, wat liggen piekeren (nog meer..) en heb me beginnen realiseren dat ik niet zoveel hechte vrienden heb. ik bedoel, niet meer dan één of twee vrienden die het de moeite vinden iets van zich te laten weten. ik weet wel, het moet van beide kanten komen, maar echte vrienden blijven contact zoeken. dat zou ik trouwens doen als ik van schoenen kon verwisselen. ik wou dat ik het misbruik, de schaamte, de woede en de haat echt eens een plaats kon geven. zodat ik eens even voor me kan kijken en niet achter me. maar waarom mag ik niet haten? omdat het enkel en alleen aan me vreet? maar zit 'hij' dan echt met GEEN schuldgevoelens en dergelijke? voelt 'hij' dan werkelijk niets?! waarom mag mijn leven worden vergooit voor iemand anders zijn genot en mag ik geen wraak nemen? is wraak nemen dan zo onlogisch en onredelijk??  als ik naar 'zijn' vrouw luister hoor ik enkel: "waarom ben je er neit vroeger mee gekomen?" tja, waarom niet? omdat ik haar geen pijn wou doen, want ik hield véél van haar. maar dan vraag ik me af, wanneer is iemand er klaar voor de mensen pijn te doen waarvan je houdt? nooit, denk ik. nu kan ik enkel met nog meer schuldgevoelens leven. HAD ik maar dit, HAD ik maar dat. was ik maar simpelweg nooit geboren!

lieve bloggers, Ik ben er weer. Ik zou bijna zeggen, "vandaag heb ik een goeie dag achter de rug", maar het zou zijn dat ik mezelf bedrieg wanneer ik dat zeg. Hoe moet ik eigenlijk mijn humeur pennen? ik was blij vandaag, maar ik was ook depri vandaag. met blij bedoel ik simpelweg, dat volgens de anderen rondom mij, het stukken beter gaat met mij. ik fleur op en bloei weer helemaal open, enkel isoleer ik me een beetje, maar dat slechte punt nemen ze bij al de goeie dingen... en dan voel ik me depri, omdat ik gewoon.. omdat ik me gewoon slecht voel, en nog meer slecht voel omdat ik slechts vandaag mijn masker heb opgezet. omdat ik voor de zoveelste keer mijn masker heb opgezet, en omdat ik het er niet af kan nemen... voorlopig  ben ik dokter-ziek, wat inhoud dat ik weiger nog een psychiater of psycholoog en dergelijke te gaan bezoeken. wil nu even proberen alleen om wat van het normale tienerleven op te pikken. lijkt me redelijk toch? met psych (laat ik voor het gemak alle dokters, psychologen, psyhciaters, zo maar noemen..) lukt het me niet het leven op te pikken, als jonge puber, lukte het me ook niet(alleen) maar nu ben ik een tiener en probeer ik het nog éénmaal alleen, als het nu niet lukt, geef ik het op.

HAAT

iets wat aan je vreet

je psychisch welzijn schaadt

HAAT

iets wat je eigen ik in beslag neemt

en niets van jezelf overlaat

HAAT

het is verkeerd, slecht, taboe

want er is geen mens die er bewust over praat

HAAT

wat net als pijn

bovenaan mijn woordenboek staat

en onmisbaar is geworden

ik haat

en loop teneergeslagen

over straat

Hier gaat ie dan weer... Vandaag de derde schooldag na de rug(oef!) maar niet met meer succes dan de vorige dagen. Vandaag had ik les van één van die seksistische leerkrachten, balen tot en met! Ik voelde me net iemand die verkrampt van de pijn bij een zuchtje wind. Daar ik niet zo héél ver vandaan bij hem zit liep hij constant rond, voor en achter me heen. rillingen kreeg ik over mijn rug. Ik voelde me even misselijk, dat ik dacht, shit, straks braak ik alles onder. hmm, gelukkig is het er niet van gekomen, alhoewel, misschien als ik degelijk had staan braken, mocht ik misschien uit de les. haha! alles heeft dus wel werkelijk een voor-en nadeel... na de les was het echt een verlossing om even op adem te kunnen komen. maar het is ergste van al is, hij heeft niets gedaan! niet dat ik bedoel dat hij iets moest doen, ik bedoel, ik maak me ziek en druk om iets wat iemand niet doet. ik was gewoon zo bang dat hij wel degelijk iets ging doen. maar dat kan hij gewoonweg niet, want ik zit niet alleen in klas, weet je wel... ik zie spoken, meer niet, ik word dus wel degelijk gek!