de uitlaatklep van een depri mens

vandaag besloten: ik schrijf 'hem' een brief. Ik zal hem alles schrijven wat ik altijd al wilde zeggen zonder steeds zijn commentaar en "dat is niet gebeurd!" er tussen te moeten horen. maar de vraag is, hoe schrijf je aan 'zo'n persoon' hoe hij je leven verkloot heeft? dat je bang bent als het donker word, omdat het dan vaak voorviel? dat je dagelijks douchen wil, het smerige gevoel van je afschrobben? dat je een meter in de lucht springt als iemand je onschuldig aanraakt? dat je s'nachts in zweet wakker word door die verschrikkelijke flash-backs? ... hoe ik het erin zal plaatsen weet ik nog niet, maar ik heb wel iets wat ik er absoluut in wil plaatsen: "jij mag het wel allemaal ontkennen, maar ik weet dat het gebeurd is en in je stenen hart weet jij dat ook. ontken alles maar, doe maar, dan hoop ik dat je je leven slijt omsingeld door schuldgevoelens dat je een kind het leven hebt ontnomen. ik hoop dat je in je ontkenning stikt, dat je sterft omringd door je web van leugens en bedrog! maar denk maar niet dat mijn leven nu totaal in jouw handen ligt! no way, het ligt in mijn schoot, en ik zal gelukkig worden, al is het maar om jou te tonen dat je me niet meer raakt, dat ik nu sterk genoeg ben, en dat ik nu het meeste macht heb. jij als machtigste,dat is voorbij, voor altijd. voor mijn part kun je wegrotten." dat ga ik er absoluut inzetten. tkan me niet schelen als het soms grof is of té. wat hij deed was er nog hopen over. misschien dat ik op deze manier terug een beetje evenwicht vind met mezelf en het verleden. ik kan het neiet geloven, maar ik had vandaag een goeie dag. laat ons zeggen, ik voel me zo sterk, zo machtig, alsof ik de hele wereld aankan. dat ik mezelf weer een beetje onder controle heb. via een kennis ben ik veel te weten gekomen over kankerpatiëntjes, die een reisje hebben gemaakt enzo. het is triest om te horen dat er een kind bijzat dat misschien nog twee weken te leven heeft. dat raakt je, en als iemand je dan zegt dat die het slechter heeft getroffen dan ik, dan ben je helemaal spraakloos. maar er zit wel waarheid in, toch? daarmee blijf ik ook zo steenvast bij mijn besluit om later psychologie te gaan doen, doelbewust om mensen te helpen. misschien werken met mensen met een beperking. iets kunnen doen voor die mensen, daar voel je jezelf beter door, alsof je in hun lichaam zit. het geeft je voldoening. en als ik zo deze tekst opnieuw lees, zit er veel positiefs in. hoe dan ook, ik ga er tegenaan. misschien is het morgen terug de depri die in me boven komt, dat kan best, maar we zijn nog geen morgen, en ik geniet van nu. lieve groetjes, ik, en geen depri vandaag.:-)