de uitlaatklep van een depri mens

leven is ook maar iets wat je krijgt, wat zovéél mensen krijgen. geboren worden kies je niet maar sterven wel. heb zo weinig te zeggen op dit moment, enkel dit: "er is een grens aan iemand laten lijden, en die grens verlegt zich niet" krijg echt geen zinnig woord meer uit mijn kop. godver, had ik geweten dat het zo fucking moeilijk zou zijn om je gevoelens neer te pennen aan die pedofiel was ik er nooit aan begonnen. nu mag ik niet meer opgeven, ik ben er nu aan bezig, en ja, het speelt waarschijnlijk een grote rol in mijn humeur, maar FUCK YOU! dit is wat ik wil. denk er soms echt over na gewoon zelf naar het gerecht of dergelijke te stappen. waarom is alles zo klote, ik heb het toch meegemaakt, ik lijd er toch het meeste onder, mag ik dan aub godver zelf kiezen of ik op hem afstap of niet?? mijn leven, mijn keuze, mijn vrijheid.

weet je soms vraag ik me af, hoe het mogelijk is om nog met een minuscuul deeltje van je hart van die vent te houden. ik zou hem willen schoppen, slaan, verwijten, vervloeken maar er is iets wat me dat deels belet. hoe kan ik nog van 'hem' houden? krankzinnig geschift noem ik dat. wat wil 'hij' eigenlijk? dat ik mijn hele leven boet omdat ik gezwicht ben van zijn 'ik hou echt van jou'. als hij dat tegen me zei, klonk dat zo eerlijk, zo oprecht. was er dan echt niets van waar, was het slechts om me zover te krijgen zodat hij me kon misbruiken? ben ik maar een speelgoedje voor wanneer het eens goed uitkwam? laat me dan aub gewoon weten dat je toch echt van me hebt gehouden, dat ik toch de moeite waard was om hier te mogen zijn en niet enkel voor 'zijn' genot...