19-05-07
één van mijn laatste pensels
Het schuurde
Langs de wang
Brandend liep het verder.
Nagels prikten het kapot
De huid viel af
Het brak
In één
Twee
Drie
Vier stukken
Weg het masker
Weg het scheinheilige
Zwart werden de gedachten
Slechts de vogels waren getuigen
Van wat mag en kon
Maar niet wou
Het schreeuwde,
Het gilde kapot
Het smeekte
Er kwam geen geluid uit.
Zwijgen deed de schreeuw
En overgeven
Het lichaam
Er was, er is
Er was, het is.
De plekken werden
Geschild
Ruw hard en
Goed bedoeld
Het kraakte, het schreeuwde
Maar het zwijgt
Maar ik zwijg
21:59
Gepost door depri-mij
in Algemeen |
Permalink
| Commentaren (5)
| Email dit
| 
Facebook
|
Commentaren
:-) prachtig geschreven wat mistroostig maar heel mooi !!!
fijn weekend verder
groetjes
Gepost door: Borriquito | 27-05-07
Lang... ...weggeweest ben ik, ik had geen pc, geen internet en dus ook geen uitlaatklep in men blog want die konnen niet updaten... ik kropte alles weer op werd gefrustreeder en gefrustreeder... die nieuwe pc kwam net op tijd... nu gaat alles 'afgezien van de pijn die er op dit eigenste moment weer zit' goed!
Fijn nog is wat van je te horen!
x
Kuzz
Gepost door: Karen~02 | 30-05-07
Ow hey is lang geleden!! Zwijgen hoef je niet je treft geen schuld! Als je niet wil praten schreeuw het dan! Sterkte!
Hug!
Xxx V'ke.
Gepost door: Vicky | 08-06-07
hey Een aangrijpende tekst zeg.
Groetjes
Gepost door: ambereyes | 13-06-07
machtig tekstje! echt waar !
groetjes !!
Gepost door: kimberley | 03-10-07
Post een commentaar