de uitlaatklep van een depri mens

zo gelukkig, zo intens, zo echt, zo onrealistisch, het voelt zo goed, het voelt geweldig, het is mijn doel, mijn leven, mijn wereld, mijn geluk, ik voel me goed, ik ben verliefd..

hij is enkele jaren ouder maar het kan me zo weinig schelen, ik voel me echt goed bij hem en ik ben nog nooit zo bezeten geweest! de ganse dag buikpijn van eraan te denken. ik zie hem 1a 2 maal in de week ongeveer, dat verschilt. en toch... ik mis hem meteen nadat we vertrokken zijn. het is de eerste jongen met wie ik het echt goed meen. en hij ook met mij. het is de eerste jongen die ik kuste, zonder 'zijn' gezicht te zien. nog nooit eerder meegemaakt! ik ben het aan het verwerken! het lukt me gewoon! ik ben echt heel blij. dat ik elk moment van mijn wolkje kan vallen kan me bar weinig schelen. ik geniet van vandaag, van morgen, van nu , ons samenzijn, ik geniet van de bloemen, van het water dat stroomt.. Ik leef...eindelijk

maar.. de keerzijde: rond nieuwjaar vond er een confrontatie tussen ik en 'hij' plaats, dat stond op video. papa heeft die toevallig onbewust en goedbedoeld weggegooid.. KWAK opnieuw een slag in mijn gezicht. blijkbaar zag papa toch iets in die opname dat verhelderend was..?  het zou grote schande zijn kwam het allemaal uit natuurlijk.  want ze wonen daar nog hun ganse leven.. maar ik verdring het allemaal een beetje nu, ik focus me op de rest.. er komen nog genoeg zware tijden..

moi .x.x.x.