de uitlaatklep van een depri mens

Ik kon mezelf niet opleggen niet meer te gaan bloggen. het is niet alleen ontpanning maar ook een uitlaatklep. laat ik even vertellen hoe het me vergaan is. Ten eerste is er een aanklacht gekomen, ik weet niet of ik dat al gezegd heb? die stap heb ik zelf genomen zonder medeweten van mijn ouders. want ik kon zo al voorspellen dat die er niet achter zouden staan. (bleek dat ik gelijk had..) dan kwam het verhoor en dat verliep moeilijk maar luchtte ook op. nu ben ik bij slachtofferhulp. binnenkort gaan we naar het parket, we kregen een uitnodiging voor een gesprek. Mijn vakantie verliep snel maar ik kende ook wel een moeilijke periode terug. Nu zit ik in een nieuwe klas en die valt best goed mee. Heb een toffe meid leren kennen en al zijn leerkrachten nog altijd leerkrachten, toch verlang ik al wat naar morgen.:-) mijn excuses aan de leerkrachten onder ons;-) ik ben ook nog altijd maar een leerlinge..

 Eigenlijk was ik gewoon op zoek naar groepstherapie omdat die individuele therapie me toch maar uitput en uiteindelijk op een dood spoor zet. Maar ik kwam aan bij slachtofferhulp. Met mama's advies ben ik er dan maar mee ingestemd om gesprekken te voeren. tis eens wat anders zeker? ik geef me niet meer volledig, het lukt niet meer. je word telkens gedumpt als een hopeloos geval en dat ben ik stilaan beu! wat komt komt en ik zie wel, dag per dag..