18-11-07
een verdrongen moment
Stil
Dringen je woorden
Tot me door
Een moment
Van geluk
Een spelbreker
Van ondeugden
Op je gezicht
Zie ik
Een schaduw
Van leugens
En tevredenheid
Jouw herinnering
Aan ons moment
Zacht fluister je
Me toe
En verschijnt
Er een glimlach
Rond je lippen
Als je denkt
Aan dat moment
Was ik soms maar
Terug je kleinkind
Waren we soms maar
Terug… en…
Was er maar nooit
Een moment geweest
20:14
Gepost door depri-mij
in Dagboek |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
Post een commentaar