de uitlaatklep van een depri mens

een verdrongen moment

2007-11-18T20:14:40+01:00

Stil

Dringen je woorden

Tot me door

Een moment

Van geluk

Een spelbreker

Van ondeugden

Op je gezicht

Zie ik

Een schaduw

Van leugens

En tevredenheid

Jouw herinnering

Aan ons moment

Zacht fluister je

Me toe

En verschijnt

Er een glimlach

Rond je lippen

Als je denkt

Aan dat moment

Was ik soms maar

Terug je kleinkind

Waren we soms maar

Terug… en…

Was er maar nooit

Een moment geweest

hoop

2007-11-18T20:09:13+01:00

Hey iedereen, nou het werd weer eens tijd om wat neer te pennen. ik zit er nogal mee en ik dacht laat ik het gewoon neertypen. Nou, ik heb het eens uitgerekend en het is nu al precies 7 maand geleden dat ik de aanklacht heb neergelegd. maar er komt zo wanhopig weinig schot in de zaak.. dat 'hij' nog altijd niet verhoord is is ook niet echt positief.. het is altijd maar wachten en wachten en ik weet niet goed waarom of op wat ik net wachten moet.. btw de psych van slachtofferhulp liet me zo nadenken over het een en ander.. "stel dat de zaak geseponeerd word, wat zie jij dan verder gebeuren?" dat was even van *slik* had ik nooit willen bij stilstaan omdat ik zo overtuigd wil dat 'hij' gestraft word.. sindsdien denk ik er wel over na en ik geef de hoop zowat op.. er is niet veel positiefs aan het verloop. 1 hij is nog niet verhoord 2 niet genoeg bewijzen. ik weet het allemaal ook niet meer, en het vreemde is dat ik steeds meer en meer me erbij neerleg het niet te kunnen halen.. wat raar is, want het voelt anders.. de wraak zat erg diep en toch snap ik het niet dat ik mezelf overgeef, want zo voelt het wel.. dat ik mezelf overgeef en alles opgeef. kan iemand me zeggen wat er met me gebeurd?

Empty

2007-09-04T18:39:16+02:00

Ik kon mezelf niet opleggen niet meer te gaan bloggen. het is niet alleen ontpanning maar ook een uitlaatklep. laat ik even vertellen hoe het me vergaan is. Ten eerste is er een aanklacht gekomen, ik weet niet of ik dat al gezegd heb? die stap heb ik zelf genomen zonder medeweten van mijn ouders. want ik kon zo al voorspellen dat die er niet achter zouden staan. (bleek dat ik gelijk had..) dan kwam het verhoor en dat verliep moeilijk maar luchtte ook op. nu ben ik bij slachtofferhulp. binnenkort gaan we naar het parket, we kregen een uitnodiging voor een gesprek. Mijn vakantie verliep snel maar ik kende ook wel een moeilijke periode terug. Nu zit ik in een nieuwe klas en die valt best goed mee. Heb een toffe meid leren kennen en al zijn leerkrachten nog altijd leerkrachten, toch verlang ik al wat naar morgen.:-) mijn excuses aan de leerkrachten onder ons;-) ik ben ook nog altijd maar een leerlinge..

Eigenlijk was ik gewoon op zoek naar groepstherapie omdat die individuele therapie me toch maar uitput en uiteindelijk op een dood spoor zet. Maar ik kwam aan bij slachtofferhulp. Met mama's advies ben ik er dan maar mee ingestemd om gesprekken te voeren. tis eens wat anders zeker? ik geef me niet meer volledig, het lukt niet meer. je word telkens gedumpt als een hopeloos geval en dat ben ik stilaan beu! wat komt komt en ik zie wel, dag per dag..

Verliefd

2007-06-23T20:30:28+02:00

zo gelukkig, zo intens, zo echt, zo onrealistisch, het voelt zo goed, het voelt geweldig, het is mijn doel, mijn leven, mijn wereld, mijn geluk, ik voel me goed, ik ben verliefd..

hij is enkele jaren ouder maar het kan me zo weinig schelen, ik voel me echt goed bij hem en ik ben nog nooit zo bezeten geweest! de ganse dag buikpijn van eraan te denken. ik zie hem 1a 2 maal in de week ongeveer, dat verschilt. en toch... ik mis hem meteen nadat we vertrokken zijn. het is de eerste jongen met wie ik het echt goed meen. en hij ook met mij. het is de eerste jongen die ik kuste, zonder 'zijn' gezicht te zien. nog nooit eerder meegemaakt! ik ben het aan het verwerken! het lukt me gewoon! ik ben echt heel blij. dat ik elk moment van mijn wolkje kan vallen kan me bar weinig schelen. ik geniet van vandaag, van morgen, van nu , ons samenzijn, ik geniet van de bloemen, van het water dat stroomt.. Ik leef...eindelijk

maar.. de keerzijde: rond nieuwjaar vond er een confrontatie tussen ik en 'hij' plaats, dat stond op video. papa heeft die toevallig onbewust en goedbedoeld weggegooid.. KWAK opnieuw een slag in mijn gezicht. blijkbaar zag papa toch iets in die opname dat verhelderend was..? het zou grote schande zijn kwam het allemaal uit natuurlijk. want ze wonen daar nog hun ganse leven.. maar ik verdring het allemaal een beetje nu, ik focus me op de rest.. er komen nog genoeg zware tijden..

moi .x.x.x.

één van mijn laatste pensels

2007-05-19T21:59:01+02:00

Het schuurde

Langs de wang

Brandend liep het verder.

Nagels prikten het kapot

De huid viel af

Het brak

In één

Twee

Drie

Vier stukken

Weg het masker

Weg het scheinheilige

Zwart werden de gedachten

Slechts de vogels waren getuigen

Van wat mag en kon

Maar niet wou

Het schreeuwde,

Het gilde kapot

Het smeekte

Er kwam geen geluid uit.

Zwijgen deed de schreeuw

En overgeven

Het lichaam

Er was, er is

Er was, het is.

De plekken werden

Geschild

Ruw hard en

Goed bedoeld

Het kraakte, het schreeuwde

Maar het zwijgt

Maar ik zwijg

videogesprek

2007-05-19T21:53:30+02:00

het videogesprek heb ik al enkele weken na de rug, maar ik kan het nu slechts verwoorden. alles verliep vrij moeizaam, ik blokte zo af en toe even maar uiteindelijk heb ik veel verteld. niet genoeg naar mijn zin, en niet voldoende om genoeg te zijn, maar een deel van alle gebeurtenissen. het was zwaar, maar ik werd enorm op mijn gemak gesteld, wat alles wat draaglijker maakte. sinds die dag is er precies wel een bom losgebarsten. steeds meer spanningen en discussies thuis, waardoor de situatie vrij onleefbaar word zowel voor iedereen van het gezin. ikzelf steek steeds meer negatieve gedachten in mijn hoofd, vraag me neit waarom, maar ik bezuip mezelf veel te veel, en dat werd me bijna fataal op een avond. in combinatie met mijn medicatie, het was niet gezond.. ik heb zoveel moeten kotsen dat ik dacht dat alles eruit lag bijna, zowel hetgeen in mijn maag zat als het psychische.. ik heb er geen spijt van maar ik doe het echt wel niet meer! ben er keihard voor gestraft. mama zei: "met je pillen is dat drinken voor dood" ik zei: "hm" en ik dacht; inderdaad, misschien was dat wel de bedoeling. misschien wou ik niet meer nuchter worden en gewoon inslapen. maar dat zweeg ik. het zou te hard zijn. er word nu al gekeken voor een crisisopname voor mij, dat ik dat niet nog eens erbij wil geven. ik probeer vol te houden maar geloof me ik heb het erg moeilijk momenteel..

aanklacht

2007-04-15T18:52:14+02:00

De zon schijnt, de zomer nadert, bloemen beginnen volop open te bloeien, mensen stralen meer warmte uit dan normaal, met andere woorden: waardeloos! het klopt niet met wat er zich binnenin afspeelt in dat hartje van me. ik heb geen zin om het allemaal op te rakelen maar dit wil ik toch wel even kort verduidelijken: ik heb een aanklacht neergelegd, of eigenlijk heeft de regering dat bijna gedaan of hoe moet ik dat zeggen. nadat ik inlichtingen had gevraagd konden ze dit niet zomaar zo laten voorbijgaan alsof er niets gebeurd is. dus er is een aanklacht neerglegd. mijn videogesprek nadert, ergens volgende week of zeker de week erna en ik voel me een beetje robotachtig. laat maar alles gebeuren soms eens wat emoties laten zien en dan terug automatisme inschakelen. vooral omdat niet iedereen van dezelfde mening is hier thuis, snap je. hoe dan ook, mijn ouders wisten er ook niet van dat ik inlichtingen had genomen, dus dat was zowiezo een grote schok toen ik ze vertelde dat iemand me wou spreken van de recherche. balen! dat zat ertegen, maar ah, het is nu zo en ik probeer vol te houden. het automutileren is trouwens geheel gestopt sinds ik bij de politie geweest ben, misschien dat ik hiermee kan overtuigen dat die aanklacht me wel degelijk goed kan aandoen waar men ouders dus voor vreesden.. al meer dan een maand am vrij! volhouden moet ik doen. soms is het hard dan sla ik eens tegen de muur ofzo of krabbel een blad vol, of simpelweg gooi ik men cd's op de grond en begin ze te sorteren van a naar z. daar ben ik wel even zoet mee, dan verplicht ik mezelf enkel op die cd's geconcentreerd te zijn, en weet je dat lukt best nog aardig. maar de volgende keer zoek ik weer iets anders want anders word ik dat te snel beu en helpt het ook niet meer. waar mijn ouders ook niet mee instemmen is het feit dat ik nu al enkele keren ben betrapt op het ruiken naar sigaretten, want ik rook dus. en dat zorgt voor bijkomende ruzies.. hoe dan ook, ik moet de komende weken doorkomen op een goeie manier en alle steun aanvaarden van thuis uit en dergelijke want ik kan ze gebruiken. ik zal proberen nog op tijd en stond iets te posten over het videogesprek, wanneer het net plaatsvind of hoe het was, dus iedereen, duim voor mij! aub voor het meisje dat eindelijk durft uitkomen voor haar mening en haar leven begint te leiden.. .x.moi.x.

zo, hier ben ik dan

2007-01-27T20:53:26+01:00

dag lieve mensen allemaal, ik weet niet goed waar ik beginnen moet. ik ben er een tijdje niet geweest omdat ik geen zin had in iets dergelijks, ik gedroeg me nogal gesloten en wou echt niet praten met niemand. er zijn ook enkele confrontaties geweest en ik zag het echt een paar weken totaal niet meer zitten waarbij ik echt terug begon pillen te verzamelen, enzo... maar dan ging het weer wat beter, dan was ik jarig en wou 'hij' komen samen met zijn vrouw, van haar heb ik een cadeau gekregen en ik weiger het te gebruiken, ik krijg er rillingen van als ik het vastneem, het ruikt naar zijn sigaretten.. maar sinds kort heb ik verkering en hoe blij en gelukkig ik me ook voel, ik ben ook bang, bang om hem te verliezen omwille van dezelfde reden als de vorige keren. ik die het niet langer aankon een jongen aan mijn lijf te hebben. ik zit volop in therapie, sessies en heb het heel druk, vooral emotioneel dan. ik probeer me dan toch nog wat ruimte te gunnen en ontspanning, maar je gedachten stop je niet , hé? ik zal proberen morgen meer uitleg te geven want het komt nogal ongelegen nu. tot morgen? groetjes moi

het begin van het einde?

2006-12-21T18:12:58+01:00

hallo bloggers aanwezig op mijn blogje, ik wou even langskomen gewoon om te laten weten dat het wel oké is met me. Ik hou me sterk, ik zoek afleiding, en ik ben zenuwachtig voor mijn examenuitslag van morgen ik hoop echt dat ik er dit keer zeker doorben. ik hoef helemaal geen 80 te halen, voor mij is 65 nu zeker al genoeg. ik ben snel tevreden op dat vlak. en dan zaterdag begint de kerstvakantie-de langverwachte kerstvakantie- eindelijk! dat betekend rusten, gedachten ordenen, mezelf op orde brengen, en luieren voor de tv. ik weiger een poot uit te steken, deze vakantie is enkel voor mezelf bedoeld, voor mijn eigen welzijn. want op het einde van de kerstvakantie volgt er een nieuwe conrontatie maar daar wil ik niet aan denken, wat ik nu voor ogen heb moet goed zijn, positief zodat ik sterk genoeg ben voor die confrontatie, ik zal denken aan jullie, aan al jullie mooi, hoopgevende, positieve berichtjes die ik al gekregen heb. die zullen me steunen in wat ik doe en zeg. mijn verleden lag in zijn handen maar niet mijn toekomst ook nog. ik hoop dan, dat dat hoofdstuk eindelijk voorgoed kan afgesloten worden. het begin van het einde? ik hoop het met heel mijn hart. dan pas kan ik beginnen leven zoals het moet.

positief-ingestelde-depri:-)

depri dag

2006-12-07T18:16:31+01:00

zodoende, vandaag een keislechte dag achter de rug, het kon echt allemaal niet beter... mijn ouders zijn met een psych gaan praten over mijn 'probleem' enzo en dan later mocht ik gaan praten met de psych. vooral over mijn eetgewoonten momenteel (ik eet bar weinig) en over het gesprek dat ik met 'hem' wil hebben. na dat gesprek zal zij er dus voor zorgen dat ze er is om mij op te vangen. het is een grote steun iemand om je heen te hebben nadien. mijn ouders zijn ook wel een steun maar ze staan er te dicht bij op zo'n moment. meestal blokkeer ik dan toch na zo'n gesprek of misschien word ik woest vooral als hij blijft ontkennen in mijn gezicht maar dat kan ik nog niet voorspellen nu. ik wacht af..

het gesprek dat ik met haar gehad heb was dus best vermoeiend en deprimerend ook eigenlijk, ik had toch de rest van de dag wat problemen met mezelf. ik barste gewoon in huilen uit in klas maar met een dikke sjaal viel dat niet zo op, ik zit toch zowaar achteraan in klas.. ik moet vooral nadenken over de vragen die ik hem wil stellen verder, en daar breek ik nu momenteel mijn hoofd over. zo, dat is het zowat, uit de donderdag van depri geplukt

zodus

2006-12-06T20:22:15+01:00

binnenkort( maw in de kerstvakantie) komt er een confrontatie met 'hem' en mij, alleen welteverstaan. ik moet enkele dingen op papier plaatsen die ik hem wil vragen en ik raak er echt neit uit. ooit al meegemaakt dat er een storm van vragen en woorden in je hoofd plaatsvind en je er geen enkel zinnige uit kan krijgen? moeilijk, maar ik doe echt men best. ik kan er nog niet meer over kwijt nu, als iemand een goeie vraag weet laat het me dan weten, miss een vraag waarmee hij echt zichzelf verspreekt?? altijd welkom.. bedankt, groetjes moi

depri aan het woord..

2006-11-24T18:57:56+01:00

Lieve bloggers, ik moet zeggen dat ik redelijk geschrokken ben over de tientallen lieve bezorgde reacties, waaronder enkele bloggers die blijven komen om te zien hoe het met mij gaat.. ik verdien al die zorgen niet,jullie kennen mij niet eens, wat weten jullie van mij? ik zou zeggen"ik weet nu wie mijn vrienden zijn" omwille van al die bezorgde reacties maar wat is vrienden? we kennen elkaar slechts via schrijfsels, meer niet, is dat dan een reden om elkaar vrienden te noemen? ik weet het niet, en eerlijk gezegd weet ik het helemaal niet meer, over alles.. ik kan niet meer, ik ben zo kapotgbebrand binnenin, soms hou ik me sterk maar dan besef ik dat dat masker terug bij me opkomt en ik slechts mezelf voor de gek hou, weet je wel.. maar wie kan het wat schelen. mijn vader gelooft me niet, mijn moeder begint te twijfelen, zelf ik zie dat, zoiets voel je aan. ze verzwijgen wanneer ze daar nog eens zijn binnengesprongen omwille van zijn vrouw die ze niet willen laten vallen, ook al beweren ze dat ze er gewoon niet aan denken om het me te vertellen. bullshit! zo'n dingen vergeet ik nooit! ik zou niet kunnen, het kan maar express bedoeld zijn tegenover mij, hun dochter. razend ben ik erover als dat aan het licht komt en ik heb eens zitten piekeren waarom ik daar zo kwaad over ben. ten eerste omdat ze 'hem' ook laten meepraten in het gesprek en ik dan te horen krijg van mijn moeder: "ik kon toch moeilijk zeggen dat hij zijn kop moest houden?" euh, hallo? dat lijkt me de eerste, beste, rechtvaardige reactie die bij me op zou komen stond ik daar bij zijn vrouw. maar om verder te gaan, ik denk dat ik er ook gewoon kwaad om ben omdat ik zelf zo graag naar haar toe wil gaan maar het niet kan, want als ik van een bezoek kom van bij haar dan lig ik helemaal in de knoop met mezelf, en mengen mijn gevoelens zich weer met mijn ideeën. ik wil naar het gerecht maar als ik dan bij haar ben geweest zegt ze altijd van die treffende dingen waar ik kapot van ben,net daarom dat ik niet meer op bezoek ga, terwijl ik graag zou willen want godver ik zie dat mens doodgraag!, ik ben een tweede moeder kwijt! verdriet slaat om in woede denk ik.. en dan zijn er nog die lange nachten, die lange slapeloze nachten, de nachten waarin ik mezelf in slaap huil van het verdriet het gemis van mijn ouders die niet volledig achter me staan, mijn maag die enorm veel pijn doet door de stress en emoties die ik steeds meer en meer opkrop want naar mijn vaste psych ga ik niet meer. Mijn homeopathe zei dat mijn maag zich zoveel mogelijk samenkrimpt in een bolletje net als ik in mijn schulp kruip en me van de buitenwereld afsluit. volgens haar leef ik in een luchtbel, niemand kan tot bij me raken, ik voel me zielsalleen, en ik kan haar slechts gelijk geven. wat gebeurd er toch met me? waarom gebeurd dit allemaal met mij? ik ben een tiener, ik zou moeten lachen, uitgaan, plezier maken, naar school gaan, kattekwaad uithalen, en dat doe ik allemaal niet meer. en wat school betreft mijn resultaten blijven zwak, héél zwak, ik wil me echt op mijn studies storten nu, omdat mijn studies echt wel iets voor me betekenen, wil ik later psychologe worden, maar er hangt zo'n spanning in de lucht rondom mij dat ik bij het minste van de kaart ben, en dan krijg ik helemaal niets meer in dat koppie van mij. dat het leven hard is dat weet ik ondertussen al wel en dat ik er alleen voorsta, dat begin ik ook stilletjes aan te beseffen maar godverdomme wat heb ik eigenlijk misdaan om dit te verdienen?! ik kan er neit meer tegen, echt neit meer, dit is de grens voor mij, ik moet erdoor, niet dat ik wil maar ik heb geen keuze, want opnieuw een zelfmoordpoging ondernemen, is geen optie meer. ik word toch steeds op het laatste nippertje gered, blijkbaar wil die heilige vanhierboven me laten blijven afzien, en waarom? god weet waarom. ik hoop dan uit het diepste van mijn hart dat hij er een grondige reden voor heeft en snel de boei omgooit want zo ga ik niet verder! er is een grens aan pijn, verdriet, en niet geloofd worden door je eigen ouders, de enige die je echt resoluut zouden moeten geloven.. de enige uitlaatklep die ik nog heb is hier op deze blog, maar daar stopt het ook mee, voor de rest leef ik als een zombie, levensloos, futloos... ik doe enkel wat nog van mij verwacht word. zo ben ik al 5kilo vermagerd van de stress, ik krijg niets meer door mijn strot.. de medicijnen verzwaarderen steeds meer, en lopen op. zo mag ik s'morgens al 15pillen pakken en s'avonds idem dito. ik zou ze beter allemaal innemen dan was dit allemaal zo klote neit. ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen of kan doen of nog wil doen, want ik ben op, gewoonweg op, kapot, vernietigd, vernederd, gekleineerd, vermassacreerd... dit kan zo niet meer verder, aan zo'n dingen ga je nu eenmaal kapot. laat ik jullie dan nog sparen voor al de rest van miserie die ik nog zou kunnen bijvertellen...

depri