de uitlaatklep van een depri mens

Stil

Dringen je woorden

Tot me door

Een moment

Van geluk

Een spelbreker

Van ondeugden

Op je gezicht

Zie ik

Een schaduw

Van leugens

En tevredenheid

Jouw herinnering

Aan ons moment

Zacht fluister je

Me toe

En verschijnt

Er een glimlach

Rond je lippen

Als je denkt

Aan dat moment

Was ik soms maar

Terug je kleinkind

Waren we soms maar

Terug… en…

Was er maar nooit

Een moment geweest

Hey iedereen, nou het werd weer eens tijd om wat neer te pennen. ik zit er nogal mee en ik dacht laat ik het gewoon neertypen. Nou, ik heb het eens uitgerekend en het is nu al precies 7 maand geleden dat ik de aanklacht heb neergelegd. maar er komt zo wanhopig weinig schot in de zaak.. dat 'hij' nog altijd niet verhoord is is ook niet echt positief.. het is altijd maar wachten en wachten en ik weet niet goed waarom of op wat ik net wachten moet.. btw de psych van slachtofferhulp liet me zo nadenken over het een en ander.. "stel dat de zaak geseponeerd word, wat zie jij dan verder gebeuren?" dat was even van *slik* had ik nooit willen bij stilstaan omdat ik zo overtuigd wil dat 'hij' gestraft word.. sindsdien denk ik er wel over na en ik geef de hoop zowat op.. er is niet veel positiefs aan het verloop. 1 hij is nog niet verhoord 2 niet genoeg bewijzen. ik weet het allemaal ook niet meer, en het vreemde is dat ik steeds meer en meer me erbij neerleg het niet te kunnen halen.. wat raar is, want het voelt anders.. de wraak zat erg diep en toch snap ik het niet dat ik mezelf overgeef, want zo voelt het wel.. dat ik mezelf overgeef en alles opgeef. kan iemand me zeggen wat er met me gebeurd?