de uitlaatklep van een depri mens

Ik zie dat regelmatig de vraag terugkomt of ik er niet kan over praten. Dat kan ik , maar waarom en vooral, in welk voordeel? als die er dan al is... Ik heb al een pak psychiaters en psychologen versleten, maar een tijdje kunnen ze me helpen, tenminste dat dacht ik. Meestal ging het na een 'dipje' beter, ik dacht, door de gesprekken natuurlijk! niets was minder waar. Gewoon door de zon, zee strand, vakantie en druk schema 'dacht ik er niet aan' en ging het beter. negeren is vergeten, en vergeten is genezen. Dus, gesprekken met psychiaters hielpen me toch niet zoveel vooruit als het leek. maar niets hielp me eigenlijk, het was gewoon, drukke tijden,.. en een boel zever, maar toen dacht ik enkel aan zelfmoord, nu pleeg ik het. dus het scheelt ook wel, heb net een tijdje in een instelling geweest, wat ook niet hielp. en tja, of ik iemand vertrouw en erover wil praten? ik vertrouw liever niet teveel mensen meer. ik vertrouw mezelf zelfs niet eens meer.. groet van depri

ik weet het allemaal echt niet meer. waarom gaat het leven niet zoals je het zelf wil? ik ben ten einde raad, op het einde van mijn latijn, op een dood spoor, bij de afgrond. snap je? elke dag word het steeds slechter, en ik krijg steeds meer mijn masker met de bovenhand. Hoe slechter ik me voel, hoe meer ik lach, hoe meer plezier ik (echt?) maak. ik ben het zo beu, alles, mezelf , de wereld, de wanhopigheid, de eenzaamheid in de strijd. ik ben gewoon uitgeput, gedaan, fini.. elke dag wakker worden met de gedachten dat dit maar moet stoppen. gelukkig worden zou inderdaad wel zijn straf zijn, maar ik voel zoveel haat dat het een deel van mezelf geworden is. zonder haat ben ik mezelf niet meer. ik verstop me achter mijn sarcasme en mijn masker van 'blijheid'. ik kan niet gelukkig worden, dat lukt me niet. ik word regelmatig met het verleden geconfronteerd en steeds met dezelfde negatieve gevolgen. ik wou echt gewoon dat ik.. ik was. wat voor moeder zal ik later (misschien) worden? een kind dat vol haat zit en schuldgevoelens, angst en wanhopig verdriet, heeft dat ooit kans om normaal te functioneren? Ik wil en ik zal iets ondernemen, ik wil later met geen schuldgevoelens zitten. nu wil ik hem laten boeten en meer niet, slechts dan zal ik kans hebben om te kunnen 'recupereren'.  maar het lijkt dat echt niemand dat wil en kan begrijpen.. wraak, haat, woede is de bron van alles, ik wil slechts dat hij afziet zoals hij mij liet afzien. Ik mag afzien voor de rest voor mijn leven, voor die meerdere keren van ZIJN genot. maar haten zou ik niet mogen, want dat maakt me kapot. weet je, dat kan me geen zier schelen, ik ben al lang geleden kapotgebrand vanbinnen dat het niet veel erger kan! leven ben ik al lang geleden afgeleerd, mijn functie is slechts te overleven. s'nachts kan ik niet meer slapen, en ik krijg men hoofd niet leeg, terwijl het wel hol voelt maar vol zit. lekker ingewikkeld, maar het lijkt slechts zo. och, laat ook maar zitten, ik zit niet meer dan ingewikkeld getater neer te pennen waar geen inhoud in zit, dus ik laat het maar bekeken voor vandaag..

wel, aangezien de vele reacties zal ik op ieders vraag proberen te antwoorden. Ik zeg wel proberen.. om op viv haar vraag te antwoorden, ja ik weet wat het is. Zoiezo draag ik dit mijn hele leven mee, niet alleen als een litteken maar ook als iets wat me in het dagelijkse leven steeds stoort, lastigvalt, depressief maakt. Jammer genoeg is er ook geen klinkklare oplossing voor, dat maakt het net zo moeilijk. Geen oplossing, geen beterschap, zo is de situatie op dit moment. Begrijp me niet verkeerd, ik wil dolgraag een oplossing, want dat betekend zowat beterschap, maar die is er niet. en weten dat je nooit normaal zult kunnen functioneren in de maatschappij, nooit een relatie zult deftig kunnen opbouwen (mijn vorige relaties zijn allemaal stukgelopen om dezelfde reden, mijn probleem dus) en nooit je verleden achter je kunnen laten. ik weet het, veel mensen hebben dingen meegemaakt die ze nooit zullen vergeten, maar momenteel ben ik enkel uit op wraak op een persoon, de persoon die de oorzaak is van mijn probleem, het misbruik namelijk , zo het is er uit, nu weten jullie het. Maar als ik haat dan word me gezegd dat het aan me vreet en ik eraan kapot ga, maar dat is nu net het omgekeerde, ik ken mezelf door en door. En als ik die persoon kan laten boeten dan zal ik pas kunnen beginnen genezen. ik wens die persoon de dood toe, erg hé, dat ik zoiets moet zeggen? kun je me begrijpen als ik zeg dat dit mijn hele leven inpalmd, mijn sociale contacten, mijn gedachten en gevoelens? wat voor iemand moet ik later worden, als ik enkel maar kan haten, maar niet meer kan/durf liefhebben? tot welke persoonlijkheid moet ik dan in godsnaam uitgroeien als ik enkel haten kan? vroeger was er dat lieve kind in mij, steeds één en al glimlach, het beste met iedereen voor.. en dat is nu verdwenen, en daarvoor is "hij" verantwoordelijk, en daarom haat ik "hem" omdat hij me gemaakt heeft tot wie ik nu ben. de persoon die ik nooit wou worden. ongelukkig, vol haat, pijn, verdriet, angst... noem maar op. gedoemd is wat ik ben, meer niet. om dan verder te gaan, ik zit wel degelijk in therapie, met meerdere mensen, maar dat 'praten' helpt me niet. sinds ik ben begonnen met over mijn verleden te praten, ging alles pas echt fout en begon ik aan zelfmoord te denken. Want toen ik echt in detail treed, kwam naar boven wat die smeerlap allemaal gedaan heeft en toen wou ik verdere stappen ondernemen, het gerecht, politie, melding geven, wat dan ook, maar gewoon IETS doen, was al genoeg. en een dagboek schrijven, zoals je ziet, is dit mijn dagboek, en ik schrijf op papier ook nog vaak gedichten. als God me werkelijk wou op deze wereld, dan heeft hij dat volgens mij met tegenzin gedaan. ik zou bijna geloven dat hij een pik op me heeft. niets gaat nog goed in mijn leven. als er echt een God was, zo hij al die pijn niet toelaten in mijn leven, en me niet laten ketenen voor het leven. Ik zou inderdaad wel naar een jac kunnen gaan, maar waarom? als je zou weten hoeveel keer ik mijn verhaal al moeten vertellen heb, elke keer opnieuw, terug in het verleden graven en er niet meer uitgeraken.. Ik heb gewoon genoeg van psychiaters en dokters en psychologen voor even, ik heb er momenteel genoeg gezien..

eerste schooldag

Ja, vandaag 1 september, een dag als een ander zou ik zeggen, maar helaas is het vandaag voor alle jongeren hun eerste schooldag, dus ook voor mij. Hoe het geweest is? ik zeg wel schooldag, maar ik zou beter zeggen 'baaldag'. Mijn nieuwe titularis lachte veel maar het was echt zo'n fakelach! Dat merkte ik steeds meer en meer naar het einde van de dag toe. Ze werd steeds strenger en korter in haar antwoorden. Ze lijkt me een wisselvallig iemand, het ene moment doet ze haar best om bij ons in de gunst te komen en het andere moment is ze kwaad. en voor wat? omdat iemand te luid lachtte. tja.. en de andere leerkrachten waar ik dit jaar les van krijg, ken ik van haar nog pluim. nooit gezien, nooit van gehoord, uitgezonderd 1 of 2 leerkrachten die ik ken van zien. Meer niet. en het lessenrooster! een ramp, niet te doen! saai, saai, saai en nog eens saai. vorig jaar zat er nog variatie in. maar nu, alle toffe vakken vallen weg omdat het zo'n vieze leerkrachten zijn. (toch diegene waar ik vandaag al les van gehad heb) en de saaiste vakken staan samen. zo heb ik bijvoorbeeld wiskunde, 2 uur na elkaar, dan frans en nederlands, in de namiddag chemie en fysica, ... ik denk dat ik nog veel dagen 'ziek' zal zijn dit schooljaar.() ziezo, eerste knipoog vandaag, zit er ook alweer op.:-) maar om verder te gaan op vandaag.. Dan heb ik nog les van twee overbesekste leraren. gewoon rottig om naar school te moeten, nu is het weekend en geloof me, ik voel me alsof ik al een week na de rug heb i.p.v één dag. er is gewoon niets wat eens op wieltjes loopt in mijn leven. Waarom kon ik nu niet eens thuiskomen, één en al lachen omdat de titularis zo'n toffe is en de vakken super zijn? maarja, vandaar ook de naam van mijn blogje, ik heb nooit iets om te lachen.. ps: vanaf vandaag, op de schooldagen kan ik enkel maar s'avonds meer komen, dus.. slaapwel en tot morgen (morgen zal ik er wel opzitten denk ik) groetjes

Wel, ik zie dat ik heel wat reacties gekregen heb op onderstaand gedicht.. nu moet je weten, ik heb al enkele zelfmoordpogingen achter de rug. als het niet gaat, dan gaat het eenaal niet. Ik las laatst een zinnetje dat me bijgebleven is: "doodgaan is stoppen met sterven." een prachtige zin want ze straalt de pure waarheid uit. voor sommige zal dit negatief klinken, maar voor mensen van miijn 'ras' klinkt dit positief. Het spreekt voor zich, toch? Er komt toch ooit een einde aan je leven, is het nu niet dan binnen 10 jaar of langer. ik heb niet gekozen om geboren te worden, dat deden mijn ouders. maar ik kan wel kiezen om te sterven, die keuze ligt bij mij. ik heb wel dat voordeel, hoewel, het is maar hoe je het beziet.. Ik heb geen schrik voor de dood. Als ik dingen moet doen die risico's inhouden,heb ik geen schrik, ik vrees niet meer. Dus je ziet, als ze beweren dat alles een voordeel heeft, hebben ze warempel nog gelijk! iedereen heeft altijd gelijk, alleen ik niet, depri zijn is verkeerd, snijden is verkeerd, ijskouwe douches nemen is verkeerd, huilen is verkeerd, zelfmoord plegen is verkeerd. maar mijn leven is neit verkeerd? hou er mee op! Ik ben dat zo kotsbeu dat ik dit niet mag en dat niet mag, ik leef mijn eigen leven. en als ik dat tegen mijn ouders zeg, is dat verkeerd, ik ga dan het 'slechte pad op'. weet je, dat kan me nu eens geen zier schelen zie. eigenlijk kan alles de boom in. ik ben zo gevoelig voor alles, een kleine discussie en ik moet mij inhouden van te huilen. gisteren was mijn poes verdwenen (we hebben er vier) en ik had het echt moeilijk, ik bedoel, al jaren hebben we poezen, een stuk of drie,vier en geen enkele keer heb ik ervoor gehuild, als ze verdwenen waren. mijn ouders wel, ik niet. en nu plots kan ik zo'n pietlumlligheid niet aan. Ironisch, ik voel nog steeds, ik ben een mens. Ik probeerde mezelf zo te maken dat ik geen pijn meer voel en dat lukte me best goed! en nu val ik zowat terug, ik kan voelen, ik kan voelen!!! moet ik daar nu blij om zijn??

ZELFMOORD

Door een mist die haast geen licht doorlaat

Alleen maar pijn die door het merg heen gaat

Ben ik op zoek naar een herinnering

Die het wint van mijn verbittering

Ik heb verloren, ben kapot

Doelloos, gevoelloos, ik voel me verrot

Zelfmoord kan helpen

Om deze pijn te stelpen

Je kan het wel of niet doen elke dag

Het is mijn eigen leven dus het mag

Ik kan het doen met een lach of een traan

Maar ergens heel diep in mijn hart

Wil ik op deze klote wereld blijven bestaan

Blijven geloven in een wending van het lot

Maar soms zie ik niet waarvoor ik knok

*A*

"gevangen" in je eigen cocon, je eigen beschermde wereld. Klinkt veilig, maar leuk is het niet. Ik wou dat ik gewoon die cocon af kon gooien en opvliegen, de wijde wereld in. Maar ik ben niet sterk genoeg, mijn persoonlijkheid moet groeien en ik ben afhankelijk van alles en iedereen. Dus kunnen zij grotendeels meestemmen in wat ik doe of ga doen. Ik kan niets alleen, ik denk van wel maar ik val altijd wel in de put. En dan zijn zij er om me te helpen, maar ik heb zo'n innige nood aan vrijheid! daarom moet ik sterker worden, mezelf onder controle hebben..

-------->

Hallo, ben er deze morgen vroeg bij, al zeg ik het zelf. Deze morgen om 8u30 bij de schoolpoort (tis nog vakantie!) om alle boeken te halen voor het komenden schooljaar. Gelukkig niemand herkent en niemand die me echt aansprak buiten "hey" en "oe ist?" dus dat geluk had ik al vandaag. Met de school te zien en de leerlingen voel ik me niet zo héél enthousiast meer om naar school te gaan. Het kwam allemaal zo op me af, en ik weet niet hoe ik het moet nemen. Terug moeten presteren, zowel op huistaken, examens en vrienden. Wat zal ik weer afzien in klas. Ik kan het neit helpen, maar ik voel me er zo volwassen tussen. Het enige waar ze hun mond mee opendoen is als ze een lief hebben of hebben uitgegaan... pietlulpraat dus.. Typisch voor pubers! Ik weet het, ik overdrijf waarschijnlijk wel weer maar ik ervaar het enkel zo. En om al die redenen wil ik niet terug naar school. Ik weet nu al, de leerkrachten die ik nog niet ken van vorig jaar zullen me aanspreken waarom ik soms zo stil ben want de ene dat ben ik echt horendol:-) en de andere ben ik niets waard:-( en dat valt op voor hen, dat weet ik nu al, vorig schooljaar had ik net hetzelfde probleem. Ik hoop dat het allemaal nogal meevalt en ga dus ook echt wel genieten van de laatste week vakantie! dus nogmaals, prettige vakantie:-)

hier ben ik dan terug. Vandaag kregen we bezoek over de vloer, vandaar dat ik vandaag niet blog-paraat was:-) Eigenlijk zag ik naarmate het bezoek naderde er steeds meer tegenop, maar het is eigenlijk best super meegevallen! Ik heb me geamuseerd, en geloof me, dit is al een eeuwigheid geleden dat ik deze woorden heb uitgesproken, laat staan dat ik me zo gevoeld heb. Maar ik ben er blij om. Ik heb mijn droge humor bovengehaald en goed gelachen tot ik echt tranen in de ogen kreeg. Het gezelschap was héél tof. Optimistische mensen, constant lachen en grapjes maken. Na afloop zei mijn moeder: "zo iemand met een positief en optimistisch karakter, zo iemand heb jij later nodig als je gaat trouwen." En eigenlijk heeft ze gelijk. Maar ik wil niet té enthousiast zijn, want meestal als het goed gaat gebeurd er iets schokkend waardoor ik nog meer in de put val omdat ik zo lag te 'zweven'. Ik heb vandaag genoten, echt waar, en dat moment hou ik nu vast want morgen kan het al weer totaal anders zijn. Nu ben ik voldaan, en dat is wat telt. slaapzacht lieve mensen

Goeieavond samen ( weet eigenlijk niet waarom ik goeie avond zeg, is meer slechte avond, maarja, kan moeilijk "slechteavond samen" zeggen zeker?) nouja, hier gaan we dan weer. heb echt een bad bad day achter de rug, niet te doen. heb steeds meer de neiging mezelf zeer te doen:-$ alé ja, je snapt het wel, snijden enzo. en dat is verkeerd dat weet ik, maar het lucht enorm op en het werkt wel een beetje verslavend.. denk dat het een manier is om me uit te werken en om mezelf te straffen voor wat ik de mensen rondom me aandoe. al moet ik zeggen, ik ben zo gevoelig de laatste tijd, maar echt zoooo gevoelig gewoonweg. Bij het minste krijg ik huilbuien. als iemand op me vit of berispt, moet ik gaan snijden om me beter te doen voelen of ik ga huilen tot ik niet meer kan en dat wil ik echt niet. tleven is echt rottig! er word mij echt niets gegeven dat me beter doet voelen, ik verdien het precies niet te lachen, lijkt mij. leven en dood liggen niet ver van elkaar.. das geen dreiging of feit, enkel een vaststelling die nu in men hoofd rondspookt. slaapwel

*Aangezien ik even nog wat tijd heb heb ik besloten een paar van mijn gedichten te publiceren, misschien dat je daardoor wat meer begrijpt wat er in mij omgaat*

gedicht 1

Mijn eigen leven in handen nemen

dat ben ik zo beu gehoord

altijd maar datgene

datgene je nooit zal hebben

lachen tot je spierpijn krijgt

huilen word aids

en moet je vermijden

je lichaam word kreupel

en gehoorzaamt niet meer

je hart doet steeds meer pijn

zodat het niet normaal meer kan zijn

dan

word je onbewust

de mens

waar je voor hebt gevreesd

de mens

geworden door het beest

moi*

gedicht 2

eindeloos opnieuw geboren

en sterven

opvallend onopvallend

gelach

en gehuil

meermaals

onomkeerbaar

ik hield

ja hield

nu haat ik

geschreeuw

van het eenzame kind

binnenin mijn ziel

onophoudelijk

tot ik terug

kan

liefhebben

moi*

gedicht 3

het vrolijke

ooit lieve kleine kind

eerst lief, dan kwaad

dan weer welgezind

lachend naar school toegaan

eenmaal thuis al huilend

de onmacht eruitslaan

zwetend en bebloed

gaan slapen

terug zien

wat je schaamteloos doet

als je niet zelf kunt oprotten

-dan spijt me dat niet-

maar sla ik je zelf uit je botten

dus zou ik nu echt willen dat je oprot

zodat ik nog een ietsiepietsie

vertrouwen kan herstellen in het lot

moi*

~Normaal voel ik me in een trieste stemming als ik gedichten/herineringen ophaal maar met samson en gert op de achtergrond met een swingend nummer voel ik me niet zo heel depri:-) wat al veel is voor mij.~

 hoop dat de eerste blogdag hier nogal meegevallen is, want ik geef alleszins niet op, het bevalt me wel, schrijven wat ik voel en onbekenden die me commentaar geven of raad. dus aan alles slaapwel, hoop toch dat ik wat kan slapen deze nacht want daar heb ik wel soms wat problemen mee...

moi*

 Dit zou ik graag eens af en toe aan mijn voorhoofd hangen zie. "verboden om gedachten of gevoelens toe te laten in dit hoofd" wat zou dat even een leven zijn. niet denken, niet voelen, ik denk dat ik me veel zou voelen, maar zou ik dan eigenlijk wel voelen dat ik me beter voel. t'lijkt me een raadsel maar wel handig om zo af en toe de negeermodus in te schakelen.

Of als het eens tijdlang goed gaat gewoon dit bordje bovenhalen en dat moment voor eeuwig behouden. "the end" leven is voorbij, afgelopen, hier stopt het, bij dit vrolijke moment. sprookjes zijn niet altijd kinderachtig of saai. eigenlijk benijd ik ze soms. alles komt altijd goed en dan leven ze "nog lang en gelukkig" prachtig gewoonweg! zou jef hoeybergs daar (of hoe hij ook heet) me soms niet in een doornroosje kunnen veranderen?

greetz moi*

Welkom! Al weet ik niet of jullie na enkele berichten hier nog graag welkom zullen zijn. Dit is een blog, waar ik alles uit wat ik denk en doe, voel en beleef, anoniem natuurlijk. schrijven is al altijd een uitlaatklep voor me geweest, het is mijn passie. Ik ben vaak depri, eigenlijk altijd, zelden eens niet. ik kan er niets aan doen, de ene dag spring ik lachend uit bed-ik heb dan nog wel ochtendhumeur- en de dag erop blijf ik in bed liggen tot de middag, huilend en smekend om beterschap. Ik weet het, je moet het zelf doen , anderen kunnen het niet voor je doen. Maar ik wil niets doen, ik heb gewoon geen zin om iets te doen, laat staan een hele strijd naar beterschap! nee, bedankt, ik ben het strijden moe, nu vandaag morgen en waarschijnlijk ook overmorgen. Heb je nog steeds zin om hier je vrij tijd in te stoppen door naar deze blog te komen zien?

de-soms-al-eens-verbitterde-ik

ps: ik hoef toch geen ontgroening door te staan hoop ik?